biz engellilerin sorunları çok basit ancak ülkede asıl yöneten bürokrasidir.çok basit bir sorunumuzu malesef yine tercübesi olan arkadaşlara yönelterek çözüm arıyoruz.bir arkadımızın sık sık söylediği bir anlamlı sözü vardı.şöyle derdi. Bilmezki sorsun, Sormazki bilsin, Bilse sorardı, Sorsa bilirdi.
Sustum... Avazım çıktığı kadar sustum... Göğsümdeki son hava molekülü en ücra bronşumu da terkedinceye ,boğazım kuruyup damağım çatlayıncaya ve sessizliğim karşı yamaçtan aksedip kulak zarımın bekaretini bozuncaya kadar sustum... Sesiyle temaşa ederken ,kendi için söylemek istediğim herşeyi hiç kimsenin duyamayacağı kadar yüksek ...
Çocukluğumda böyle bir şey hissettiğimi hatırlamıyorum. Gençlik yıllarımda çok yoğun yaşamama rağmen gene hissetmedim. Artık orta yaştayım yaştan mıdır, yorgunluktan mı yaşadıklarımdan mı bilemiyorum hayata mola vermek istiyorum. Herhangi bir saatte yanımdan geçen bir arabaya binip sonsuz bir yolculuğa çıkmak istiyorum. Araba siyah olacak Ben yürürken yanımda duracak hiçbir şey söylemeden bineceğim ve devam edecek . Denizin dağın ve süper ince altın gibi kumların olduğu bir yere götürecek ...
Merhaba ey dünya doğuşmu engel batışmı taktir bu ya ne desek faydasız bu kadermi açımı yoksa kurtuluşmu imtihanın başarılı ksımı sabırlı olmak sabır taşı eritir lakin engek bıçak gibi dayamış kemiğe bu da geçer daha dün 1 aylıkken şimdi 38 yaşında insana dönüyor insan sineme geç dersede dünya yaşlı bizde yaşlanacagız. Serpil doğan ankara
Gitsem diyorum biraz kendimden ve herkesten uzaklara.Hani biraz diyorum boş boş dolaşsam ormanda,ağaçlara el vura vura koşsam,neden niçinler olmadan kafamda.Kimseye ve hiçbir yere yetişme derdi olmadan,hesap vermeden,sorumluluk zorunluluğu olmadan saatler geçirsem ve bir anda “yüreksızım” dinse. MELİKE
Güncel Yorumlar
