Engelli organizasyonlarına Yakından Bakış [Tartışma]

[monalisa]

Bugün bir derneğin pikniğine gittim. Asırlık ağaçlar altında engellilerle buluşmak, aynı havayı teneffüs etmek güzel bir duyguydu… Hele hele evinden çıkamayan engellilerin bu atmosfer içinde toplumla bütünleşmelerinin verdiği sevinç yüzlerinden okunuyordu. Herkes gönlünce eğlendi. En çok down sendromlu çocukları sevdim…

Sonra yolum dernek yöneticileri arasına düştü… Oradaki konuşulanları duyunca, Çehov’un, Tolstoy’un, Gorki’nin, Dostoyevski’nin yarattığı kahramanları anımsadım. Rus yazarlarına hayranlığım bir kat daha arttı.

Kendi çıkarları için ikiyüzlü davrananlar… Ağzından yalakalık akan şiş göbekli beyler… Yöneticilik koltuğuna yapışıp kalmış kravatlı erkekler… Delege olamadığı için karın ağrısı olanlar… Yapmacık tavırlar… Yöneticilik özelliğini yeni bir oluşum içindeki bir partinin yükselen trendinde değerlendirmek isteyenler… Birbirlerinden nefret eden ama çıkarları uğruna birbirlerine şirin gözükmeye çalışanlar… Demokrasiden söz edip kendini sağlama almak için “kul olacak” yönetici arayan başkanlar… Nasıl da ağızları laf yapıyordu hepsinin… Hatta onları tanımıyor olsanız, söylediklerine kolayca inanabilirsiniz… Kendisinden üst mevkide olanların arkasından palavra atanlar… Ama yüzyüze gelince onların önünde köle olacak kadar eğilenler…

Kısacası bir çürümüşlük…

Evet, bu insanları tanıyorum ben… Nerden mi? Romanlardan, öykülerden…

Nasıl ki, hepimizin içinde bir Oblomov varsa, belki de, o insanlardaki niteliklerin bazıları da biz de var…
Hani, Oblomov’un evine de, yemek içmek için gelen “dostları” vardır… Bu gün, yöneticilerin masasına da, cebinde beş parası olmayan, yalnızca oraya yemek içmek için gelenler vardı… Efendilerine canla başla bağlıydılar…

STÖ’lerinde gördüklerim bu toplumun bir aynasıydı… Bana yabancı değildi…

Kısacası şunu demek istiyorum… Bu yozlaşmayı görmemek için kör olmak gerekir. Asla STÖ’lerindeki yapılanmayı olumlamıyorum. Evet, ben de eleştirel bir tutum sergiliyorum. Ancak, asıl sorunun insan sorunu olduğunu düşünüyorum… Biz insanı insan olmak yönünde dönüştürmeyi başaramadık… İnsan olma sorunu her yerde önümüze çıkıyor. Ailede, okulda, işyerinde, dernekte ve nihayet sanal sitelerde bile…

Yine çok iyi anımsıyorum. Kimi sanal sitelerde insanların moderatör olmak için birbirleriyle kavga ettiklerini… Anti demokratik uygulamaları… Ya da kraldan daha kralcı kesilenleri… İnsana saygı duymayanları… Benim dediğim doğrudur diye dayatanları… Özgür düşüncenin önünü kesenleri…

Sanaldaki ruh ne demek? Kapsamı çok geniş bir cümle… Gerçekten de ruh ya da tin dediğimiz şey var mıdır? Ben ile tin arasındaki ilişki nedir? Sanal sanal deyip duruyoruz? Kimbilir! Hepimiz için bir başka anlamı vardır belki… Bir bilgisayar ekranı… Klavye… Fare ve biz… Yalnızca çevremizde birtakım nesneler var… Sonra da buraya oturmuş, iletiler yazıyoruz birbirimize… Hiçbirinizi tanımıyorum… Cisminizi bilmiyorum… Yalnızca belleğimde tasarlıyorum… Oysa gerçek dünyada her şey akıp gidiyor… Hangisi gerçek! Hangisi sanal! Reel dünyada bile insanları tanıyamazken sanal dünyada onları nasıl tanıyacağım? Gözlerinin içine bakmadan yalan söylediğini nasıl bilebileceğim? Çünkü, dil, en güzel yalan söyleme aracıdır… Oysa, insanı belirleyen eylemleridir. Ben bir insanın eylemlerine bakmadan, o insan hakkında nasıl yargı da bulunacağım?

Hadi diyelim ki, sanalda benzer düşünceler, benzer duygudaşlık olmuş olsun. Buna engellilik bilinci ya da ortak bilinç diyelim. Bu kümeleşme içinde düşüncelerimiz ortak olması bir toplumsal karşılaştırmayı çoğu zaman gerektirmiyor. Evet, bir topluluk var ama o topluluğun sakinleri yok. Evet, bir küme aklı var ama ortada sentetik bir dünya var… Aynı özelliklere sahibiz ama bu hayali bir küme…

Sanayileşme ile birlikte insan insana yabancılaşmaya başlamış, insan yalnız bırakılmıştır. Dolayısıyla, yeniliğe olan inanç eksikliğinden dolayı, değiştiremedikleri reel toplumu terk ederek sanal dünyaya sığınmaya başlamıştır. Gerçek dünyada değiştiremediklerimizi sanal gerçeklikle elde edilebileceği düşünülse de, ben bunun tehlikeli sonuçlar verebileceğini düşünüyorum.

Birincisi gerçekliğin yitirilmesi… İkincisi yabancılaşmaya katkı sağlaması… Üçüncüsü, bir içe kapanma süreci… Dördüncüsü, bir başkasına tahammülsüzlük… Tabii ki, bunlar çoğaltılabilir…

Sanal dünya, tek benlerin dünyasıdır… Her ne kadar toplumsallaşma olduğu söylense de… Çünkü, dışsal nesnelerin gerekliliğini reddetmektedir. Sanal dünyada kimlikler de, sanal, değişken ve kaygan… Kimlik ortada olmayınca, birey de yaptıklarından sorumluluk duymamaktadır. Öyle bir soysuzlaşma var ki, sanal kimliklerinin arkasına sığınanlar gerek etik gerekse insani değerleri hiçe sayarak sırf fantezilerini, egosunu, arzularını doyurabilmek adına benmerkezci davranmakta, yüzyüze gelinmediğinden dolayı, toplumsal kurallar ya da uzlaşma hiçe sayılmakta ve toplumsal yapı ters düz olmaktadır.

Böyle değişken, kaygan ve belirsiz bir kümeden nasıl bir “sanal ruha” erişebileceğimizi merak ediyorum doğrusu! Sahi daha sanal ruhun anlamını bilmeden! Yani, karşımdaki insanın düşüncesini bilmeden… Üstelik ben ile ben olmayan arasında sanal bir duvar varken!

[Eshat]

Ben birçok STK da organizasyonda ve etkinliklerde bulundum. Hiç birinde şu forumlardaki kadar kendime bir şey katamadım ve kendimi ifade edemedim.

Değerli Kuyucak; Bu tespitinizi çok yerinde görüyorum. Her STK kendisine rakip olanla uğraşmaktan ve kendi iç çekişmelerden ne organizasyon ne de etkinlik adına çok bir şey yaptıkları söylenemez. Sadece göstermelik birkaç atıl ideolojik olan fikirleri aktarıp döndürerek insanlara sunma peşindeler.

Bu sitede düzenlenen organizasyonları küçümseyerek alaycı bir ifadeyle değerlendirmek sadece ulaşamadıkları egolarını tatmin etmektir. Oysa bunu kendileri de çok iyi biliyorlar ki; kendilerinin yapamadığı ve kendilerinin veremediği birçok bilgiyi insanlar buralardan alıyor.

Burada düzenlenen organizasyonlara her şehirden insanlar katılarak geniş bir konsensüsün sağlanması beklide kendi yapamadıkları hayallerini hatırlattığı için içten içe bir suçluluk duygusuyla vicdanlarına bazı şeyleri anlatamıyorlardır.

[corcoris]

Günümüzde herkes için erişilebilirlik cook önemli sanal ortam denilen bu sosyal catı bu kurulan siteler bu acıdan bakıldığında aslında büyük bir sistem eksikliğini gideriyor..Engelli olmaktan daha ziyade engellenen olduğunun farkındalığını yaratma açısından cok etkili paylaşımlar noktası ..
Haklarımız ,sosyal hayata yönelik düşünce ve izlenimlerimz ,ortak paydalarmız konusunda cok farklı çeşitli bilgi erişimliliği sağlanmakta..
Her yaşta her engel grubundan her yerden bir sürü insan bir arada bulanabiliyor..
Dernek çatısı altında bunun bu kadar olumlu bir sekilde sağlanabildiği kanısında değilim..Zaten sağlansaydı bu kadar dernek bölünümü olmazdı bir , ikincisi dernek içinde faliyetlerde bulunmuş bir cok kişiden duyduğumuzda bu türden eleştirilerdir iki..

Aynı dili konusan aynı sosyal durumu paylaşan insanların ortak bir zaman ve mekan içerisinde buluşması cok güzel bunu sağlayamayan bunu anlayamayan zihniyetin karalaması gibi geldi ..Sonuçta insan sosyal bir varlıktır.İnsanlar sosyal gruplar içinde tanısır arkadaşlık kurar..Çok düşünülmeden sadece karalama amaçlı bir söylem olduğu da burdan yola cıkılarak anlasılabilir..

[Duslerinprensi]

Hayatım boyunca bir çok engelli organizasyonlarına katıldım iyi bir gözlemciyim gördüğüm en belirgin nokta Gruplaşmaların olduğuydu daha sonraları bir şey daha keşfettim evet partner bulmak konusunda da gelen arkadaşların amaçlarının çoğu bu olduğunuda gördüm bu bir gerçek ama sempozyumlar engellilerin sorunlarıyla ilgili yapılan çalışmalar konuşmaları ayırıyorum melesef bu böyle piknik geziler buluşmaların çoğunun altında ya gruplaşmalar vardır yada partner arayışı olan insanların geldiği ortamlardır burada bile zaman zaman gördüm örneklerini verebilirim örnekmi gezi düzenleyen bir arkadaşımıza ulaşmak istediğimde bir başka kişininin aracılığıyla msn adresini istediğimde kimseye msn adresi vermiyorum der ama parner bulma olayına gelince takır takır msn adresleri verilebiliyor herkezi aynı kefeye koymak istemiyorum ama gerçekler ortada ben artık çokta engelliler arası sıkı bir dayanışma olduğunu görmez oldum dışardan birileri geldiğinde engelli olarak sıcak bir ilgi görmiyor yada seçiliyor herkez gerçekleri görsün ben şimdi buraya br bayan nikiyle girsem mesaj alanım dolup taşar gerçekleri görelim .....

[mahmut]

İstanbul gezisini hatırlıyorum. O gezide birçok ilk yaşadım. Tek başına Gaziantepten İstanbula geldim. Gezide yanımda refakatçim yoktu. Yeni arkadaşlar tanıdım. Ben şunu anlamıyorum. Geziye katılanların hepsi birbiriyle kaynaşacakmış.Hayır herkesin kafasına uygun arkadaşı olabilir. Bilimsel konular tartışılacakmış. Bırakın kısıtlı zamanda herkes gönlünce yaşasın. Engelliler.biz de zaten fikir alışverişi yapıyoruz. Ben dernekleri çok statükoya bağlı düşünüyorum. Sırf yapılmak için yapılan çok şey var. İmkan var ama icraat yok. Sanal ortam denilsede burada gerçek hayatta yaşadıklarımızı paylaşıyruz.

[narziss]

Böyle geziler piknik organizasyonu yada buluşma organizasyonu sadece sakatlara özgü bir şey değil...Hemen her kurum kendi aralarında yapar bunu...Küçümseyen tsd başkanlarıda sakat haklarını savunmanın,sakatların yaptığı bütün organizasyonların kendi tekeli altında olmasını istermiş gibi bir ruh halleri var...Sanal alem ve tsd şubelerini direkten karşılaştıramayız...Çünkü sanalda son derece özgürsünüzdür,düşüncelerinizi yazarken kimse lafınızı bölmez..Düşüncelerinizi tutarlı biçimde yazabilir tutarlı cevaplar alabilirsiniz...Bu nedenle sorun bir bakıma yazılı ve sözlü iletişiminin arasındaki farklardır..Yazılı iletişimde ki tartışma ,her bakımdan sözlü tartışmadan daha derin olacaktır...
2002'de ilk defa tsd pikniğine gittim sakatlığa dair katıldığım ilk organizasyondu bu...O kadar çok sakatı bir arada görünce tamamıyla şok olmuştum...Arnold Schwarzennegger in oynadığı ''Gerçeğe çağrı''filminde ki mars gezeninin bir şehrinde ki sahne gibiydi..Daha sonraları alıştım..tsd ile beraber bu tip organizasyonlara sık sık katıldım,sitemizin Antalya buluşmasına da iki kez katıldım...Her seferinde de saygı duyduğum sevdiğim insanlarla tanıştım...Son söz olarak buluşmanın bir araya gelmenin her türlüsü iyidir,ister eğlenmek için isterse tartışmak için farketmez...