Ben Mutlu Bir Down Annesiyim
Yazan: Elçin Tapan |
Yapı Kredi Yayınları
AÇIKLAMA
Bu kitap, öylesine canalıcı bir hayat serüvenine dayanıyor ki, hem yazarı (baş
tanığı), hem de yayıncısı için en büyük güçlük ona "tek" bir isim bulmak
konusunda doğuyor: "Down Sendromlu Oğlumla 17 yıl" mı demeliydik, "Yalnız
Değilsiniz" mi? "Ben Bu İşi Başardım" mı en doğru başlık olurdu, yoksa "Yaşamın
Dışlanan Gerçek Yüzü" mü? Elçin Tapan'ın ve Erel Tapan'ın (bir o kadar da Erkan,
Eran, Ela Tapan'ın) olağanüstü, ürpertici, soluk kesici aşk öyküsü başka hiçbir
aşk öyküsüne benzemiyor: Onu bundan, bütün başlıklar özetlemekte çaresiz
kalmıyor mu? Son yılların en büyük tanıklığı.
TADIMLIK
Sene 1978. Kontrole gittiğim doktorumdan hamile olduğumu öğreniyorum. Ne güzel.
Biz aile olarak çocuk seviyor, şikâyet etmeden, hayatımızı çok değiştirmeden,
aramıza yeni bir ferdin katılmasıyla çok mutlu ve kolay bir şekilde günümüzü
yaşıyoruz. İki çocuğum var, biri kız, yeni misafir hangi cinsten olursa olsun
fark etmez. Yeter ki sağlıklı olsun. Artık tecrübeliyim, bu çocuğumu daha da
güzel yetiştireceğim, onu doğurmadan seviyorum, hayaller kuruyorum. Kendimi,
hamileliğim ilerledikçe çok güzel buluyorum. Hamileliğin, yani bir anne adayı
olmanın, Allah'ın bize verdiği en değerli görüntü ve özellik olduğuna
inanıyorum. O kadar mutluyum ki bu yüzüme ve davranışlarıma aksediyor. İlk
çocuğumda bile bu kadar tadını çıkarmamıştım olayın diye düşünüyorum. Birgün
alışveriş yaparken yaşlı bir hanım yanıma yanaşıyor ve "Kızım hamilelik sana ne
kadar yakışmış" diyor. İşte diyorum, içim yüzüme vurdu. Bu duygularla, çok rahat
ve mutlu bir hamilelikten sonra 23 Temmuz 1978'de İstanbul'da Pakize Tarzı
Kliniği'ne yatıyorum. Doktorum Prof. Dr. Rüknettin Tözüm, eşimi ve beni çok
seviyor, kızımın doğumunu da o yapmıştı. Ben de kendisini çok yakın
hissediyorum, iki nedenle; birisi liseden annemin talebesi olması, ikincisi
annemle babamın beraberliklerini bilmesi.
Türkçe
184 Sayfa |
